Waar zouden we zijn zonder de trein?

Thuis en niet in Utrecht!

Vandaag treinde het olijke drietal namelijk naar de Domstad. Zomaar, voor de lol. In elk geval niet voor de vakantiebeurs. Op het station wachtten opa Theo en oma Astrid met Victor. Dat had Lonneke gisteren zelf via de telefoon geregeld met opa en oma. Eigenlijk hadden ze naar ons moeten komen als het aan haar lag, maar aangezien opa en oma al gepland hadden naar Utrecht te gaan, was de keuze snel gemaakt.
Opwinding alom bij onze kleine reiziger.
Favoriete vraag aan medereizigers: 'Wat is dat nou?', waarbij ze meestal wees op een tas, rugzak of koffer. Favoriete bezigheid: heeeeel hard Olifantje in het bos, schaapje schaapje heb je witte wol, of een andere kinderkraker zingen. Leuk voor de slapende medereiziger op de terugweg, die dan ook steeds chagrijniger ging kijken.

Helaas kwam het niet tot een rondvaart, een alltime favorite, want daarvoor waren de kids te moe. Maar we hadden wel een heerlijke lunch in Stairway to heaven, ook leuk.