T is koud, we denken aan vakantie!

Intimi weten het al, maar over niet al te lange tijd zijn we twee jaar getrouwd. Dat levert altijd een mooie feestweek op. Eerst is Dorine jarig (dit jaar wordt ze 35!!!!) en een weekje later vieren we dat we elkaar juridisch aan de ketting hebben gelegd.

Tijd voor een uitje daarom. Zonder Lonneke, met zijn tweeën. Na enig speurwerk en wat over en weer gediscussieer hebben we besloten niet naar een stad te gaan. Of om ver weg de ontspanning te zoeken in een resort (bij Marcel op de Dominicaanse Republiek, bijvoorbeeld).

We gaan naar de Bourgogne, in een huisje (zie foto's. Hier zie je meer van het huis), een midweek. Middenin het natuurpark Morvan, ter grootte van de provincie Noord-Brabant. De plaatjes zien er veelbelovend uit: bossen, meren, watervallen, en er loopt een Grand Route doorheen (nr 13 voor de kenners).

Opa Theo en oma Astrid komen in ons huis op Lonneke passen. Dat wordt dus voor alle partijen ook hier feest.

Tikkie terug, Jurgen!

Vandaag was het tijd voor sportieve inspanningen. Althans, voor Jurgen. Het wekelijkse ritueel van een voetbalwedstrijd in Jong-Brabant 3 nam na de winterstop weer een aanvang.

Het was glibberen en glijden, want het vroor stevig. Maar daar zaten de helden van Jong-Brabant niet mee. Alhoewel, er lopen toch een hoop spelers in het team, die ooit een aardig balletje konden trappen, maar nu erg teren op vergane glorie. Leeftijd maakt korte metten met alle talent. Maar in hun eigen hoofden zijn deze spelers nog steeds de besten. Jurgen vormt daarop geen uitzondering maar hij werd vandaag hardhandig met zijn neus op de feiten gedrukt.



Vandaag ging de strijd tegen Ons Vios uit Tilburg. Kansloos verloor Jong-Brabant met 4-2. Er waren diepte- en hoogtepunten. Laten we maar met het eerste beginnen: Jurgen speelde een bal wel zo verkeerd terug op de keeper, dat de tegenstander moeite moest doen om niet te missen. Die moeite was te veel, dus werd het 4-1. Jurgen bedankt, zag je zijn medespelers denken.
Twee minuten later kwam een van Jurgens hoogtepunten. Koel en behoorlijk verbeten door zijn misser werkte hij de bal in de touwen voor 4-2, een zeer kleine pleister op de wonde. Dorine en Lonneke maalden er niet om en toonden zich na afloop nog even trots als altijd. Sterker nog, Dorine slaagde erin de goal op de foto te zetten (zie hieronder). Voor eventuele nabestellers: de foto van de verkeerde terugspeelbal is vernietigd.


Dorine en Lonneke behoren inmiddels tot de harde kern van de supportersschare van Jong-Brabant. Het wekt diep respect bij de spelers dat beiden op de vroege zondagochtend scherpe kou en eventueel regen trotseren om een voetbalpotje van niets en laag niveau te aanschouwen. Maar vermoedelijk komt het Dorine af en toe wel goed uit om Jurgen met zijn eigen bloopers te confronteren als hij weer eens te hoog van zichzelf opgeeft.Traditioneel werd de voetbaldag afgesloten met een lunch in Marquis in Waalwijk, waar Lonneke haar favoriete barman Daniël weer ontmoette. Samen spoelden ze talloze glazen af en at Lonneke het ene groene kikkersnoepje na het andere. Daniël vertelde ondertussen smakelijke verhalen over zijn werktijd in het Amstelhotel, waar hij onder anderen Shania Twain, Robbie Williams en Bruce Springsteen roomservicete. Sinds vanmiddag weten we dat Bruce een toffe peer is, Paul de Leeuw ook door de beugel kan, Robbie ok is en niet alleen voor zijn looks, maar dat Carlo Boszhard wel wat aan bescheidenheid mag winnen. En dat allemaal boven een tomatensoepje en een broodje kipsalade.

Waar zouden we zijn zonder de trein?

Thuis en niet in Utrecht!

Vandaag treinde het olijke drietal namelijk naar de Domstad. Zomaar, voor de lol. In elk geval niet voor de vakantiebeurs. Op het station wachtten opa Theo en oma Astrid met Victor. Dat had Lonneke gisteren zelf via de telefoon geregeld met opa en oma. Eigenlijk hadden ze naar ons moeten komen als het aan haar lag, maar aangezien opa en oma al gepland hadden naar Utrecht te gaan, was de keuze snel gemaakt.
Opwinding alom bij onze kleine reiziger.
Favoriete vraag aan medereizigers: 'Wat is dat nou?', waarbij ze meestal wees op een tas, rugzak of koffer. Favoriete bezigheid: heeeeel hard Olifantje in het bos, schaapje schaapje heb je witte wol, of een andere kinderkraker zingen. Leuk voor de slapende medereiziger op de terugweg, die dan ook steeds chagrijniger ging kijken.

Helaas kwam het niet tot een rondvaart, een alltime favorite, want daarvoor waren de kids te moe. Maar we hadden wel een heerlijke lunch in Stairway to heaven, ook leuk.

De vakantie is geboekt!
Voor het eerst gaan we naar Frankrijk, de Dordogne om precies te zijn. Voor de niet-Francofielen onder ons: dat ligt in het zuidwesten van Frankrijk.



Officieel heet het kamperen maar wij zien het meer als primitief overleven à la de Sultan van de Sahara. Khadaffi zou jaloers op ons zijn. We hebben eigenlijk gewoon een huisje met haringen gevonden. Met dank aan Jurgens collega Jan-Ite de Ruijter die dit zeer toepasselijk "voor de luie kampeerder die van luxe houdt" noemt.


Hoe ziet het er dan uit? Onze camping heet Les Ormes en heeft allerlei woestijntenten opgezet, waarin houten vloeren zijn gelegd, bedden met boxspring matrassen zijn neergezet, tafels en stoelen staan......ach, het wordt afzien. De hel van Dordogne, noemen ze het ook wel eens. Wij hebben woestijntent Gobi gereserveerd (klinkt meer als de naam van een huiself uit Harry Potter).

Op de heen- en misschien ook wel terugreis slapen we in B&B La Grande Mouline (zie foto hierboven), ergens onder Orléans. Ook vervelend.

Overigens vinden de ouders van Jurgen het zo'n leuk idee en omgeving dat ze zeer waarschijnlijk één van de twee weken met de caravan richting de Dordogne komen. Belangrijk is even te vermelden dat de caravan van het merk Kip is. Astrid - de moeder van Jurgen - is sinds kort voorzitter geworden van de Kip Caravan Vereniging, een organisatie die reizen organiseert voor bezitters van een Kip Caravan. Nu maar hopen dat ze met zijn 2en naar de Dordogne komen en niet al hun Kip-vrienden meenemen.

Klik op Les Ormes als je meer wilt weten over de camping.

Nieuwe hulp in de huishouding

Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen: hulpvaardigheid in het huishouden. Taarten bakken, porceleinen vaasjes afstoffen of bedden opmaken is nog iets te hoog gegrepen voor Lonneke, maar met allerhande doekjes in emmers water soppen of de stofzuiger hanteren is geen probleem.

Zorgvuldig op de achtergrond gecoacht door oma De Werd zet Lonneke sinds een half jaar haar eerste voorzichtige stapjes naar een volwaardige huisvrouw. Iedereen die ons een beetje kent, weet hoe belangrijk wij dat vinden. Weg met die doorgeschoten emancipatie waarin de man aan de vrouw uitlegt hoe je een taart bakt (staat achterop het pak) of dat je maïzena eerst aanmaakt met een beetje water voordat je het in de zachtjes pruttelende sherrysaus gooit.

Wij starten met Lonneke een nieuwe generatie vrouwen die fier de stofzuigerslang hanteren. Oprecht trots op de gezeemde ramen. In haar sas met weer een geslaagd bakje koffie voor de man. Van die dingen.

Uiteraard moet ze daarnaast ook uitblinken op school (Chinees vanaf de eerste groep), in de sport (ballet, hockey, paardrijden, dansen, schoonzwemmen), met cultuur (dwarsfluit of harp en altijd de hoofdrol in musicalproducties op school). Na de mannelijke metrosexueel wordt Lonneke de eerste vrouwelijk omnisexueel.

Verder zijn wij totaal niet veeleisend.

Een gelukkig 2006 allemaal!

Goed de feestdagen doorgerold allemaal? Een zegen dat het weer voorbij is?

Wij hebben de laatste uren van 2005 in Amsterdam doorgebracht bij Michiel, Janey, Megan, Caitlin en Liam. Tussen de verkleedpartijen van de kinderen door aten we Sushi en Oosterse tappas en speelden we Buzz, een snipperhitspel van Playstation. Voor wie dat nog niet deed, spelen dat spel! Met dank aan Géron, die ons Buzz leende.

De vakantie was verder fantastisch met als hoogtepunt de Winterefteling. In tegenstelling tot voorgaande jaren - toen we steeds richting de spectaculaire attracties renden - kwamen we niet voorbij het sprookjesbos en het Laafdorp. Grote kampvuren, kunstsneeuw op de daken, lampionnen en andere verlichting, een grote schaatshal.......t is heel banaal misschien maar t was geweldig. Fijn dat je door je eigen kind zelf weer alle sprookjes kan beleven.

Primeur dit jaar was ook de kunstboom in huis. Normaal lieten we altijd eentje omhakken (vorig jaar hadden we er voor de verandering geen), maar dit jaar deden we het anders. Wachten tot na de Kerst, een tuincentrum binnenlopen en met megakorting een kunstexemplaar aangeschaft. Want tjee, wat zijn die krengen duur. Overigens wel helemaal te danken aan de allertheid van Dorine, die toch sowieso al meer into Xmas is dan Jurgen. Bling Bling en Pimp my House zijn trends waarmee zij zich meer verwant voelt! Unanieme instemming kreeg overigens wel de kerstster die we vorig jaar op een kerstmarkt in Düsseldorf kochten, dus zo alleen staat Dorine er ook weer niet voor!